Flamenco

051

Flamenco – rys historyczny:
Flamenco jest sztuką niezwykle wyrazistą, głęboko zapadającą w duszę. Tęskny, głęboki śpiew, dynamiczna pełna gitarowych ozdobników muzyka, zdecydowany i skomplikowany rytm oraz ekspresyjny, pełen napięcia taniec stanowią niepowtarzalne widowisko. Flamenco znane i tak podziwiane w obecnej formie, narodziło się w połowie XIX wieku w Andaluzji, na południu Hiszpanii, ale pierwotnym źródłem tej sztuki był zawodzący, przepełniony emocjami śpiew, który dla wędrujących Cyganów, potomków indyjskich pariasów (bezkastowców) był formą wyrażenia ogromu cierpienia i skargi na swój tułaczy, wyklęty los. Po latach przymusowej wędrówki przez Persję, Armenię, Grecję, Bałkany, Afrykę Północną, ok. XV Cyganie w osiedlili się wreszcie w Hiszpanii, ale nadal byli narodem prześladowanym, pozbawionym obywatelskich praw i przywilejów, żyjącym na obrzeżach społeczności. W ich niezwykłą muzykę, stanowiącą wspólne dziedzictwo wielu narodów i kultur, wśród których przez wieki wiedli swe koczownicze życie, wpisały się psalmy greckie, chorały gregoriańskie, żydowskie lamenty, pieśni arabskie, romanse kastylijskie, śpiewy mauretańskie, muzyka Afryki. Początkowo pieśni towarzyszył skromny, akustyczny akompaniament klaszczących dłoni (palmas), wystukujących rytm obcasów (zapateado), pstrykanie palcami (pitos). Ok. XIX w pojawiła się gitara, wygrywająca krótkie melodyjki – falsetas i rytmiczne ozdobniki – rasgueados. Kilkadziesiąt lat później stała się ona autonomicznym instrumentem, bez którego obecnie trudno sobie flamenco wyobrazić. Do dziś nieodłącznym elementem spektaklu flamenco są również, jak niegdyś, tzw. jaleo, czyli okrzyki wyrażające podziw dla artystów i zachęcające ich do kolejnych popisów.

Taniec:
Flamenco to rytm, śpiew, gitara, instrumenty perkusyjne i oczywiście taniec, stanowiący nie tylko pełne zmysłowości popisy tancerzy. Taniec od początku występował wyłącznie w formie improwizacji. Był następstwem gorącego, porywającego rytmu i niewątpliwie dziś, stanowi najbardziej spektakularny element tej kultury. Przepełniony niespotykaną ekspresją, bardzo dynamiczny, pozwala w niezwykły sposób wyrazić tłumione niekiedy przez lata uczucia, całą gamę niewyrażalnych słowami emocji. Tancerz uwodzi, czaruje, oszałamia – nie tylko doskonałą techniką, ale przede wszystkim umiejętnością wyrażenia ciałem, tego, co tli się głęboko w duszy. I właśnie ten duch flamenco (duende) świadczy o najwyższej maestrii. Poprzez perfekcyjne w swym wykonaniu popisy stepowania, wyprostowaną jak struna sylwetkę, pełną ekspresji pracę ciała, taniec flamenco pozwala w najdoskonalszy sposób wyrazić dumę i siłę mężczyzn, odwołuje się do drzemiącej w nich pierwotnej energii. Taniec kobiet, również niejednokrotnie bardzo dynamiczny i wyrazisty, kryje w sobie jednak pewną miękkość i delikatność, podkreślaną płynnym ruchem dłoni i bioder oraz wirującą wokół ciała spódnicą. To niezwykły mariaż subtelności, uwodzącej kobiecości, wewnętrznego ognia i wielkiej dumy. Flamenco to wreszcie przyjemność sama w sobie, radość z giętkości i ze sprężystości ciała, wystukana obcasami witalność, ujawniona gestem seksualność. W prawdziwie terapeutyczny sposób taniec ten uwalnia od nakładanych sobie codziennie ograniczeń, zwalcza stres, pozwala doświadczyć własnego ciała oraz wyrazić siebie w twórczy sposób. Flamenco bywa nazywane tańcem silnych kobiet przez to właśnie, że wyzwala ową siłę, wewnętrzną równowagę i poczucie bezpieczeństwa. Flamenco nie wymaga partnera, co czyni go szczególnie atrakcyjnym dla kobiet, które preferują taniec, jako formę aktywności, a pragną poznawać go indywidualnie.

Jak się ubrać?
Flamenco tańczymy w pantoflach na obcasie (3-6 cm), które dobrze trzymają się stopy. Wykluczone jest obuwie sportowe, sandałki oraz klapki. Dla kobiet wskazana jest szeroka, długa spódnica, która stanowi we flamenco rodzaj rekwizytu. W ciągu pierwszych kilku zajęć ćwiczyć można w wygodnych spodniach.

Ralph Lauren Online Store : http://www.traditionalart.co.uk| Cheap Polo Ralph Lauren UK Outlet Online